Je kent het vast wel.

Je hebt de manen van je pony zorgvuldig geborsteld. Antiklit erin, alles netjes glad.

Maar de volgende ochtend… knopen!?. Geheime krullen die er de avond ervoor nog niet waren. Geen mens heeft ze gevlochten. Geen wind heeft ze gedraaid. En toch zitten ze daar?

Fairy knots!!!

fluister ik, terwijl ik met mijn handen de manen weer voorzichtig uit elkaar pluis. De feeën zijn vannacht langs geweest.

Iedereen die leeft met Tinkers, of pony’s met lange manen, weet het: feeën zijn dol op die weelderige lange lokken.

Ze komen als de sterren oplichten, ze dansen tussen de haren, fluisteren geheimen in het oor van de pony, en vlechten kleine knoopjes om op te schommelen.

Als teken van hun bezoek.

Soms zijn het wensen. Soms waarschuwingen. En soms gewoon een speels grapje.

Ze voelen zich veilig bij de pony’s. Ze houden ervan om hun verhaaltjes te vertellen. Daarom komen ze steeds terug.

En hoewel het soms wat gepruts is, daar in de vroege ochtend met een kam en een kopje thee, glimlach ik altijd als ik weer zo’n knoopje vind.  

Want het betekent dat de magie nog leeft✨️ 

Dat onze stal, onze pony’s, ons leven nog steeds een plek is waar feeën graag vertoeven.

Dus als jij ooit een knoopje vindt in de manen van je pony, wees dan niet boos.  

Fluister een bedankje.  

Misschien heeft een fee vannacht wel een wens voor je achtergelaten.